Epigrafia

Da Wikipedia, l'enciclopedia libera.

L'epigrafia è la scienza che decifra e mira a datare le epigrafi, vale a dire quelle iscrizioni realizzate, generalmente ma non necessariamente, su un materiale poco corruttibile (i supporti scrittori di cui le iscrizioni si valgono sono i più vari), a fini di documentazione pubblica e durevole nel tempo.

Il termine che designa la disciplina è apparso per la prima volta nel 1843, traducendo in greco (epi=sopra e graphein=scrivere) il termine latino inscribere.

Il dominio dell'epigrafia è vasto e contestualizza diversi ambiti storico archeologici: ad es. le pitture murali, gli oggetti di uso comune, i laterizi, le armi, i sepolcri, le anfore, il vasellame, i corredi da cucina e altri oggetti antichi.
Sono estranei al dominio dell'epigrafia le monete e i sigilli, di cui si occupano rispettivamente gli esperti di numismatica e sfragistica (o sigillografia).

Per convenzione, quando ci si riferisce al mondo greco-romano, si parla di epigrafia greca e di epigrafia latina. All'interno dell'epigrafia latina esistono ulteriori periodizzazioni, che portano ad individuare un'epigrafia cristiana ed un'epigrafia medievale.
Naturalmente esistono altre branche dell'epigrafia, tra cui particolarmente studiata è quella semitica, settentrionale e meridionale.

Indice

[modifica] Bibliografia (Raccolte di iscrizioni)

  • L'Année épigraphique (AE)
  • Corpus Inscriptionum Graecarum (CIG), Böckh A. e Niebhur B.G., 1825-1859
  • Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL), AAVV, 1863-...
  • Corpus Inscriptionum Etruscarum (CIE), AAVV, 1863-...
  • Inscriptiones Graecae (IG), 1873-...
  • "Carmina Latina Epigraphica" (CLE)
  • Corpus des inscriptions de la France médiévale
  • Die Deutschen Inschriften, 1942-... (63 volumi pubblicati al 2005).
  • H. Müller, Epigraphische Denkmäler aus Arabien, Vienna, 1899.
  • Corpus Inscriptionum Semiticarum (CIS), Parigi, Imprimerie Nationale, 1862-1962.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum. Pars II: Inscriptions araméennes, Parigi, 1889.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum. Ab Academia Inscriptionum et Litterarum humanorum conditura atque digestum, Pars secunda. Tomus I: Inscriptiones aramaicas continens, Fasciculus secundus, Parigi, 1893.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum. Pars secunda. Tomus I: Inscriptiones aramaicas continens, Fasciculus tertius, Parigi, 1902.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum. Pars secunda. Tomus III: Inscriptiones palmyrenae, J.-B. Chabot (ed.) Fasciculus primus, Parigi, 1926.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum. Pars secunda. Tomus III: Inscriptiones palmyrenae, Fasciculus secundus, Parigi, 1947.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum. Pars quarta: Inscriptiones Ḥimyariticas et sabaeas continens, Parisiis, E reipublicae Typographaeo, 1889.
  • Corpus inscriptionum Semiticarum, Pars quinta, Inscriptiones saracenicas continens, Tomus I, fasciculus 1: Inscriptiones safaiticae, Parigi, 1951

[modifica] Raccolte on-line

[modifica] Voci correlate

[modifica] Materie affini

Strumenti personali